نمانده چرا ، در زمانه ما ، رنگ مهر و وفا

عشق و صدق و صفایی ؟ خدایا ، خدایا ، خدایا !

کشد به کجا ، کار اهل صفا ، ای رقم زن ما ؟

تا به کی ناروایی ؟ خدایا ، خدایا ، خدایا !

کجا بگریزم ؟ که غم نشناسد ، نشان مرا ؟

چه چاره کنم ، تا زمانه بفهمد ، زبان مرا ؟

غمم به سر و آتشم به دل و بسته لب ناله کردم

دلی نشود تا خبر ز غمم ، نیمه شب ناله کردم

**

به جلوه همی در دل جمع خوبان ، نشسته تویی

به شکوه همی در پی عمر کوته ، فتاده منم

به خنده همی دامن از دست یاران ، کشیده تویی

به گریه همی سر به دامان صحرا ، نهاده منم

دگر چه بود لطف این زندگانی ؛

تهی چو شود ساغر مهربانی ؟

   شعر ترانه از : معینی کرمانشاهی