سرخوش زسبوی غم  پنهانی خویشم 

چون زلف تو سرگرم پریشانی خویشم 

در  بزم   وصال تو  نگویم  ز کم  و  بیش                        چون آینه خو کرده به  حیرانی خویشم 

لب  باز  نکردم  به   خروشی  و   فغانی                        من   محرم  راز  دل  طوفانی  خویشم 

یک چندپشیمان شدم از رندی و مستی                      عمریست پشیمان زپشیمانی خویشم 

از شوق  شکرخند  لبش  جان   نسپردم                      شرمنده  جانان  زگران  جانی  خویشم 

بشکسته‌تر از خویش ندیدم به همه عمر                     افسرده دل از خویشم و زندانی خویشم 

هر  چند امین ، بسته دنیا نیم  اما 

دلبسته  یاران  خراسانی خویشم