" نه تو می مانی و نه اندوه
و نه هیچ یک از مردم این آبادی
به حباب نگران لب یک رود قسم
و به کوتاهی آن لحظه ی شادی که گذشت ;
غصه ها می گذرد
آن چنان که فقط
خاطره ای خواهد ماند
لحظه ها عریانند
به تن لحظه ی خود ,جامه ی اندوه مپوشان هرگز "
"سهراب"













